‘This is a drill’ & the ward

Het is erg leuk om samen zo aan het werk te zijn. Rutger heeft zijn draai een beetje gevonden in het werk. Eén van zijn voorgangers verlaat zondag het schip het was dus heel fijn dat de overdracht gewoon live kon. Vanavond gaan we met hem uit eten voor zijn vertrek, het echt een mooie vent. Ookal zijn er een aantal officieren er wordt wel samen gestart maar los van elkaar gestart. Deze week heeft Rutger o.a. de reddingsboten nagekeken en de watertanks er van schoongemaakt. We hebben een ‘drill’ gehad waar Rutger ee

n scenario voor mocht bedenken en verslag van moest leggen. Ieder twee weken is er een oefening waarbij iedereen het schip moet verlaten, de patiënten worden bij de oefeningen ontzien en operaties mogen gewoon door gaan. Zijn eerste dag of Duty officer is geweest waar hij iedereen die gevaarlijk werk moet doentoestemming moet geven en alle communicatie via hem moet. Komend weekend heeft hij ook dienst waardoor hij het schip niet mag verlaten. Rutger’s werkdagen zijn langer maar omdat ze zo vol zitten met verschillende dingen vliegen ze voorbij. Rutger loopt over het schip, ziet allemaal dingen die moeten gebeuren en regelt het.

Hierbij een poging om het leven op de verpleeg zalen te beschrijven. Komende week gaat het aantal operaties verdubbelen dus ik heb geboft om in deze rustige week te starten. Deze week zijn er veel oogoperaties geweest en liesbreuken.Er komen twee chirurgen bij die operaties aan het gelaat doen die nogal ingrijpend zijn dus vanaf volgende week meer patiënten meer operaties meer werk…

De zaal is in tweeën gedeeld en aan iedere kant zijn 10 patiënten, als het kinderen zijn is er altijd een verzorger bij die onder het bed van de patiënt op een matrasje ligt, als er een baby is die nog borstvoeding krijgt mag deze ook blijven. Er zijn aan ieder kant 2 vertalers die uit Benin komen en die naast vertalen ook de zaal schoon houden, eten deelen en wat hygiëne onderwijs geven deze mensen zijn echt fantastisch! Zonder vertalers naar Frans, Fon en andere lokale talen zou het werk echt nog veel uitdagender zijn. Verder zijn er ‘discipelers’ die met de patienten bijbel lezen en bidden. Dan heb je natuurlijk het verplegend personeel en een hoofd van de zaal. Het hoofd heeft nogal een belangrijke plek omdat die ongeveer alle beslissingen neemt en de communicatie doet naar artsen toe. Dan staat er bijna de hele dag of een Jezus film o.i.d aan of anders aanbiddingsmuziek op. Kortom een enorme drukte!

De patieten komen echt vanuit heel het land en moeten soms ver reizen. Iedereen heeft kaarten gekregen waarop staat wanneer de operatie zal zijn als het niet direct gedaan kon worden door het ontbreken van de specifieke chirurg op dat moment. Soms blijven mensen dan een paar nachten slapen in het hospitality center van Mercy ships in de stad waar ze 80 logeerbedden hebben voor mensen voor of na de operatie. Het zal wellicht niet verrassen maar het aantal geplande patiënten dat ook daadwerkelijk komt op die dag varieert nogal. Vaak komen mensen of te vroeg of te laat. Tijd heeft zo’n andere betekenis hier en er zijn heel veel analfabeten die de afspraak niet kunnen lezen en met vingerafdruk documenten ondertekenen. Wonderbaarlijk genoeg is het aantal verwachtte patiënten vaak wel gelijk. Wat maakt dat alles toch nog vrij soepel loopt.

Bijzonder hoe een mevrouw met een enorme (weliswaar goedaardige) tumor op haar rug ter grootte van een voetbal stralend in bed zat na de operatie, ze vertelde hoe ze werd uitgelachen en nauwelijks haar huis meer uit durfde. Nu is alles verwijderd, het ziet er schitterend uit! Ze straalde toen ze na 3 dagen van boord ging.

Afgelopen week mocht ik ook een weeshuis bezoeken van 13 baby’s en 5 kinderen onder de twee. Prachtig mooie kinderen! En zo klein nog. Wat kan ik zeggen…ze krijgen een fles in hun bedje gelegd, gaan in bad (4 in één badje) en liggen allemaal in een bedje. De baby’s liggen in een willekeurig nat en vies bedje, huilen niet, sommige met beentjes die niet ontwikkeld worden en heel angstige oogjes toen ik een baby mee naar buiten nam. Niemand aan wie ik hun naam kon vragen. We zijn daar maar twee uurtjes geweest omdat er iemand daar computerles geeft aan de leiders. We hebben de baby’s geknuffeld en geholpen om ze aan te kleden na het bad, toen moesten we al weer weg. Omdat het zo’n goed georganiseerd tehuis is wordt er geen verdere hulp gegeven door Mercy ships. De baby’s krijgen alles wat ze nodig hebben het enige dat lijkt te ontbreken is warmte en liefde. Mijn benen zaten onder de beten toen we weg gingen (vlooien?).

Er wordt hier zo veel gedaan door mercy Ships dat we nog niet een volledig beeld hebben, langzaam wordt het plaatje completer en gelukkig hebben we nog even.