Aan de slag!

Daar zijn we weer! Wat is het leuk om dagelijks wat te horen van het thuis front via reacties op het blog, emails, smsjes, twits en wat al niet meer! Zo kregen we gisteren te horen dat we een nichtje rijker zijn geworden, Maartje is haar naam, van harte gefeliciteerd Willem en Carolien!

We kunnen nu dan niet achter blijven en zullen jullie dan ook maar meteen een beetje bijpraten over de laatste ontwikkelingen hier in Benin.

Het schip is erg ingesteld op bemanning die voor korte termijn aan boord komt. Zo was maandag voor ons niet meteen ingeplant om aan het werk te gaan, maar hadden we meer de tijd om langs de scheepsdokter te gaan, onze financien voor hier aan boord te regelen, en om mijn monsterboekje bij de kapitein af te leveren. Daarna kregen we

in een groepje van nieuwkomers uitleg over veiligheid en andere zaken die handig zijn om te weten. Tegen half tien s'avonds waren we volledig ingeburgerd. ;)

Annemieke had dinsdag een beetje een tegenvaller omdat haar diarree weer wat was verergerd. Zodoende moest ze haar eerste werkdag missen. Gelukkig kon ze zo wel goed bijslapen zodat ze woensdag helemaal uitgeziekt was en alsnog haar start kon maken.

Mijn werk leek in het begin nogal onoverzichtelijk, maar dankzij de vriendelijke hulp van collega's begin ik het nu steeds meer te overzien. Op het moment ben ik bezig met kaartverbeteren, en maandag mag ik een stel nieuwe mensen een beetje bekend

maken met de veiligheidsmiddelen en procedures aan boord.

Voor Annemieke was verplegen hier aan boord deze week behoorlijk omschakelen. Alles wordt hier gedaan aan de hand van checklists, of Pathways, zoals die hier worden genoemd. Verder is het werken met amerikaanse afko's(afkortingen) en frans sprekende patienten ook best vermoeiend. Al met al is het dus best intensief om zo aan de slag te gaan, maar we hebben er wel alle vertrouwen in dat het na verloop van tijd steeds makkelijker zal gaan worden.

Gisteren en vandaag zijn we de wal op geweest, Cotonou in. Eergisteren(vrijdag) zijn we op zoek gegaan naar de markt voor handwerk, wat overigens zonder succes was. Zaterdag zijn we gaan zwemmen in bij een lokaal hotel, en vandaag hebben

we een bezoek gebracht aan de kerk van een van de lokale dagwerker die hier aan boord door de weeks in de kombuis werkt. Het is erg interessant om zo wat meer te zien van de lokale bevolking. Zo merken we dat ze helemaal zo enthousiast niet zijn over blanken(yovo's). Ik heb het gevoel dat ze zich niet serieus genomen voelen, of misschien zitten de verschrikkingen van slavernij hier nog verser in het geheugen dan in het onze? Het is niet veel meer dan een vermoeden na slechts enkele observaties, maar we zouden hier echt graag meer over willen weten. We hopen daarom dat we komende week eens kunnen aanschuiven tijdens het eten bij één van de lokale vertalers uit het ziekenhuis hier aan boord. En zo zijn er nog een hoop dingen waar we tussen het werk door graag meer over willen leren.

De kerk waar we vandaag overigens heen waren gegaan, was de Eglise Ruisseau de la vie, oftewel de stroom van levend water kerk. Dat was een hele ervaring, dankzij de goede onderhandeltechnieken koste de taxi rit ons niet al ons collectegeld. Dat was een meevaller! De kerkdienst zelf was een echte Afrikaanse, 30 ventilatoren aan het dak, veel geswing en maar

twee aanbiddings nr's voor de preek, die elk dan w

el 25 minuten per lied duurden en door de hele kerk uit volle borst werden meegezongen. De preek duurde haast 2 uur en werd op zo'n vollume gebracht dat er geen microfoon nodig was, al werd deze wel gebruikt...:) Ook was er een tolk aanwezig die alles naar het engels vertaalde, wat maakte dat we er zelfs nog wat van op hebben gepikt. Al met al een hele ervaring die je niet in de koude kleren gaat zitten.

Nou op naar de tweede week, jullie horen nog wel van ons!