Tot ziens!

De weken gaan voorbij met veel nieuwe belevenissen. Rutger heeft steeds nieuwe projectjes die gedaan kunnen worden en het is leuk dat hij echt iets kan bijdragen voor de ontwikkeling van de dek department en dat is voor mij het zelfde. De voorbereiding op het hier komen had niet beter gekund dan op het brandwondencentrum. Ook daar zit ontwikkeling in de kwaliteit van de wondverzorging en het samen werken met de andere meiden is erg leuk.

Rutger komt wanneer ik aan het werk ben regelmatig even kijken en neemt dan vaak zijn jongleerballen mee. De patienten, zowel jong als oud, genieten daar erg van. Het ziekenhuis zit op de verdieping zonder ramen en 1 keer per dag mogen de meesten even een uurtje naar buiten. Wat plezier en vermaak op de afdeling kan dus geen kwaad. Iedereen doet mee en de kinderen gooien de ballen aan. Het is erg leuk om te zien. Gisteren dus maar besloten dat mochten we terugkomen er een nieuwe afdeling gestart moet worden voor de cliniclowns.

Ik werd zaterdag morgen even stil, een jongen 9 jaar was aan beiden ogen blind geworden door cataract hij zag niets meer toen hij het schip op kwam. Zaterdag morgen werden de oogkappen verwijderd na de operatie. Zijn ogen zweefden nog alle kanten op en hij kon echt nog heel moeilijk ergens op focussen maar hij zag wel weer! Samen een potje gevoetbald en alles moest nog verder herstellen maar hij zag de bal!

Zondagmorgen dienst in zaal B, 10 bedden met patienten. 15 andere patienten, 10 oudpatienten, familie van patienten, vertalers, bezoekers van het schip en verpleegkundigen. Je kon werkelijk nergens meer lopen. Overal zaten en stonden mensen. Normaal werken was er niet meer bij maar het was een klein feestje op de zaal. De aanbidding natuurlijk op z’n Afrikaans en het blijft iedere keer weer tranen in mijn ogen geven. De vreugde te zien bij de patienten die zo beperkt zijn in hun functioneren, die uitgesloten zijn van hun gemeenschap omdat ze misschien wel een demon bezitten is onvoorstelbaar. Zij staan God te aanbidden met een vreugde die alleen kan voortkomen uit vrede met Hem.

De laatste dagen hier zijn aangebroken. Rutger en ik hebben genoten van alles wat we mochten zien en mochten leren. Los van alle vragen die we hebben zien we dat God hier ook aan het werk is en de medische hulp gebruikt om mensen weer een andere kans te geven. We zien er naar uit nu weer naar Nederland te gaan. Zelfde doel met een andere plek; Leven door Gods liefde. Rutger gaat beginnen met zijn stage en ik ga verder in het brandwonden centrum in Rotterdam.

Dank voor jullie mee leven, reacties en lieve betrokken mailtjes. We hebben het erg gewaardeerd!

Een lieve groet,

Rutger en Annemieke